full screen background image

مستند “موفقیت ونکوور در توسعه حمل و نقل چند وجهی”

177 بار دیده شده

ونکوور ۵ سال زودتر از برنامه، به هدف تعیین‌شده ۵۰ درصد «حمل و نقل فعال» دست یافت. یک فیلم کوتاه نشان می‌دهد که کانادایی‌ها چگونه به این موفقیت دست یافتند.

زمانی که صحبت از تشویق رانندگان برای کنار گذاشتن خودرو شخصی است، ونکوور به عنوان موفق‌ترین شهر امریکای شمالی رتبه‌بندی می‌شود. ۱۰ درصد از کل سفرهای درون‌شهری به وسیله دوچرخه انجام می‌شود، که در مقایسه با سایر شهرهای بزرگ ایالات متحده و کانادا رقم بالایی است. تا سال ۲۰۱۵، نیمی از سفرهای درون‌شهری بصورت پیاده، با دوچرخه یا از طریق حمل‌و‌نقل عمومی صورت گرفته است- هدفی که این شهر امیدوار بود در سال ۲۰۲۰ به آن دست یابد. موفقیت زودهنگام برنامه «حمل و نقل فعال» ونکوور – در عین حال بسیار جلوتر از شهرهای هم پایه در این قاره- موضوع فیلم جدید مستندی است که توسط شرکت  STREETFILMS ساخته شده است. کلرنس اکرسون فیلمساز این مستند، در مصاحبه با مقامات کلیدی برنامه‌ریزی و حامیان حاضر در کنفرانس برنامه‌ریزی فضاهای عمومی شهری که در تابستان ۲۰۱۶ برگزار شد، خط‌سیر بی‌نظیر خیابان‌های ونکوور را دنبال می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه این شهر توانسته از معضلات برنامه‌ریزی که طی چندین دهه گذشته گریبانگیر بسیاری دیگر از شهرهای بزرگ شده است، اجتناب کند.

<script;”>

طولانی‌ترین سیستم خودکار ترن هوایی در شبکه حمل و نقل عمومی ونکوور

رئیس سابق برنامه‌ریزی شهری ونکوور برنت تودرین می‌گوید سابقه این تلاشها به اواخر دهه ۶۰ میلادی برمی‌گردد، زمانی که ساکنین شهر با طرح پیشنهادی ساخت بزرگراهی که  قرار بود ازمیان هسته متراکم شهری عبور کند و آن را از اسکله معروف شهر جدا سازد، مخالفت کردند. ونکوور هنوز تنها کلان شهر امریکای شمالی است که هیچ بزرگراهی از میان آن عبور نمی‌کند. اسکله باز ونکوور به محلی برای نمایشگاه موفق Expo 86، تبدیل شد که موضوع اصلی آن آینده حمل و نقل بود و آغاز به کار ترن هوایی SkyTrain که یک سیستم ریلی سبک و سریع السیر است، را به نمایش می‌گذاشت. بخش توسعه یافته جدید این ترن هوایی که در دسامبر افتتاح شد توانست عنوان طولانی‌ترین سیستم تمام خودکار مترو جهان (طولانی‌تر از مترو بدون راننده مشابه در دوبی) را به دست آورد. ساخت این ترن هوایی زمینه‌ساز تحول چشمگیر اسکله ونکوور طی سالهای بعد بود. صدها منزل مسکونی و دفتر اداری هماهنگ با پیاده‌روها و سدهای دریایی ساخته شد- که طبق گفته تودرین «بطور معمول بهترین فضای عمومی در کانادا شناخته می‌شود».

توسعه زیرساخت‌های دوچرخه سواری و پیاده ‌روی در ونکوور

 المپیک زمستانی ۲۰۱۰ تبدیل هرچه بیشتر خیابانها به پیاده رو را تشویق نمود؛ در فاصله بین دهه ۶۰ میلادی و ۲۰۱۰ نیز تصمیم‌گیری‌های هوشمندانه بسیاری، از جمله تبدیل قسمتی از خیابان گلانویل به یک تفریحگاه پیاده‌مدار در دهه ۷۰ میلادی و تحول استراتژیک شهر در حمایت از دوچرخه سواری به عنوان یک شیوه حمل و نقل شهری به جای یک تفریح صرف در سال ۲۰۰۸، انجام شد. مجموعه‌ای از خطوط دوچرخه‌سواری محافظت‌شده، زیرساخت حمل و نقل فعال ونکوور را به بخشهایی فراتر از مرکز تجاری شهر گسترش داد، دیل بریسوِل Dale Bracewell، مدیر برنامه‌ریزی حمل و نقل شهری می‌گوید: «در حال حاضر ۲۴ درصد از شبکه دوچرخه‌سواری ما برای تمام سنین و توانایی‌های جسمانی مناسب است». ماه گذشته یک برنامه ۲ میلیارد دلاری برای گسترش ترانزلینک TransLink، شبکه حمل و نقل انبوه ونکوور، توسط شواری شهر تصویب شد، که قرار است فرصت های حمل و نقل فعال را برای بخش‌هایی از شهر که در گذشته فاقد آن بوده‌اند به ارمغان بیاورد.

تودرین می‌گوید «به عنوان یک کاربر … من حق انتخاب دارم. و بهتر از همه، فراهم بودن انخاب های متعدد نیست، بلکه داشتن انتخاب های خوشایند در همه روزهاست». «این موفقیت‌ها حاصل چندین دهه تلاش است- نسلی از شهرسازی‌ها که در عصر حاضر به ثمر رسیده‌ است.»

منبع




پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *